Het is een soort les in nederigheid. Het kamp op Lesbos ligt pal aan zee en het is vandaag ijs en ijs koud met kille regen, alles doorzevende wind. Mensen op slippers en in jassen die niet berekend zijn op dit soort ijzige kou. Maar meer nog is het het realiseren waar deze mensen allemaal doorheen moeten. Wachten, een gesprek, weer wachten.
Hoe moeilijk kan het zijn zou je je kunnen afvragen maar de man uit Afghanistan met klein meisje op zijn arm, de moeder met de pasgeboren baby, de man met intens blauwe ogen uit Syrië zijn hier allemaal gekomen in de hoop op beter. En dat is hier niet. En het gegeven dat dat er straks voor de meeste mensen ook niet is, is echt emotionele hersengymnastiek voor iedereen hier.
Wat me het meest treft vandaag is de realisering hoe het onmogelijke aan abstractie wordt gevraagd van mensen bij het vertellen van hun verhaal aan het begin van hun procedure. Consistent en met details, als een soort gruwel porno. Hoe akeliger hoe beter. In de wetenschap dat hoe akeliger een ervaring is hoe moeilijker het is om te vertellen zitten ze al in een soort catch 22 voor ze begonnen zijn. En die man met blauwe ogen heeft hoop maar zijn verhaal is waarschijnlijk niet akelig genoeg, alle procedures uit zijn land staat on hold en je zag hem afdwalen tijdens het gesprek. En dat is zo logisch.
En wat ik de wereld het liefst toe zou willen roepen is dat het allemaal aardige mensen zijn, die je overal tegen zou kunnen komen, die je buren zouden kunnen zijn. Die lachen of totaal verdrietig weglopen. Die verloren in een systeem hun dromen zien vervliegen. En het is vandaag zo gruwelijk koud.
Gelukkig zijn er dan mensen als Aron die me toevertrouwt waar hij zijn hoop vandaan haalt en die vriendelijk en duidelijk is over wat Fenix wel en niet kan bieden. Dat is zo belangrijk. En Lily die met liefde en aandacht de hele uitleg geeft over de procedure. Bij beide voel je dat wat de wereld zo nodig heeft: liefde voor mensen. Zo simpel is het denk ik echt.
Het liefst zou ik een aantal mensen hier naar toe slepen en zeggen: kijk, kijk eens heel goed. Zo doe je dat, de wereld een veilige plek maken voor iedereen. Hier bij Fenix doen ze dat. Een glimp van de zon door een donker wolkendek heen.
Hierbij een eerste filmpje met Aron, ook uit Nederland, die heel in het kort uitlegt wat Fenix in het kamp doet. Fenix doet nog veel meer. Er zullen nog meer filmpjes volgen.
Fenix – Humanitarian Legal Aid Lily Davies Aron Bosman Maaike Vledder (she/her) Haella Stichting