Rob en collega’s

De afgelopen twee weken was ik in Griekenland. Op bezoek bij onze partnerorganisaties die de laatste glimpen van menselijkheid laten zien in een wereld die voor mensen op de vlucht dat niet meer is, niet meer menselijk.

Nu heb ik in mijn leven veel ellende gezien op deze wereld. Wat dit anders maakt is dat ik inwoner ben van een land die deze ellende ondersteunt. Die dat goed vindt.

Want nee, Rob, het gaat niet om een enkel geval waar het fout gaat. Systematisch worden mensenrechten geschonden. Een zin in een beleidsnota dat dat niet mag betekent niet dat het niet gebeurt. Want het gebeurt wel. En op grote schaal.

Ik zou je het liefst mee willen nemen op mijn volgende reis. Dan gaan we praten met de jongen die moest vluchten uit zijn land, een helse tocht met verschrikkelijke ervaringen maakte, de zee overstak. Bij aankomst wilde de Griekse kustwacht de boot terug de zee in duwen. (dat gebeurt op zeer grote schaal, het bewijs is er te over, kun je Griekenland daar eens op aanspreken?). De jongen hield een baby omhoog die ook op de boot was en zei : Niet doen!  Ze deden het niet maar arresteerden hem en riepen dat hij een smokkelaar was. Dat is hij niet. Duizenden mensen zitten in Griekenland gevangen op beschuldiging van mensensmokkel die dat helemaal niet zijn. (kun je de Griekse overheid daar ook op aanspreken).

Dan gaan we ook proberen te gaan praten met de mensen die eergisteren nacht in een van de kampen op de eilanden van hun bed werden gelicht door de politie en gearresteerd. Hun aanvraag was voor de tweede keer afgewezen. Ze kunnen nu twee jaar in de gevangenis worden gehouden. Terwijl hun termijn nog helemaal niet verstreken was.

En we gaan op bezoek bij de organisaties die zich inzetten voor mentale gezondheid. Want 50% van de mensen die daar komen hebben suicidale gedachten.  Vreselijke dingen meemaken en dan niet welkom zijn en in een vies kamp worden gestopt en dan wachten, er zit een grens aan wat mensen aankunnen.

Ik kan je vermoeien met een essay over de juridische, staatsrechtelijke en feitelijke dwalingen waarmee het debat over migratie wordt gevoerd. Over cijfers die niet kloppen, maar vooral over het liegen dat maar doorgaat en waarmee onmenselijke maatregelen worden gelegitimeerd.

Dat doe ik niet. Ik doe een beroep op jouw menselijkheid. Er gebeuren dingen aan de randen van Europa die het daglicht niet verdragen. Kinderen die aankomen op de kust van Griekeland en naakt in een rubberboot de zee worden opgezet. Gemaskerde mannen die boten terugduwen of laten zinken.  Straffeloos.

Zeggen dat mensenrechten moeten worden gerespecteerd maar niemand ter verantwoording roepen, het terzijde schuiven van kilometers bewijs, ik kan en wil dat niet begrijpen. Ooit waren we we een land waar mensenrechten hoog in het vaandel stond, waar we ons internationaal voor inzetten. Nu doen we mee aan de Europese wedstrijd wie het meest akelige asielbeleid kan maken.

Ga een keer met ons mee en luister.

Rob Jetten

Elise Kant, directeur van Haella kwam op bezoek.

Uitgesproken en begeesterd, een handen-uit-de-mouwen-steker.

Tijdens een sabbatical op Lesbos zag zij nieuw elan bij jonge vrijwilligers die haar moed gaf. De in de filantropie veel gebruikte Theory of Change kan wat haar betreft bij het grofvuil want mislukken mag bij projectfinanciering.

De overheid heeft zij niet nodig voor haar plannen. Sterker nog, toen die wilden meezeilen op het succes van het kleine armoedefonds stuurde ze die het bos in.

Ze werd uitgeroepen tot de meest invloedrijke professional in de Nederlandse filantropie. Luister en begrijp waarom….

https://app.springcast.fm/20328/22-elise-kant

Sinds ik terug ben uit Lesbos heb ik veel mensen gesproken en ook toegesproken op diverse bijeenkomsten. Ik vind dat belangrijk en ook fijn om verhalen te vertellen en wat ik zie te delen.

Wat ik dan vaak zie is de grote moedeloosheid en het verdriet van mensen over wat er gaande is. En of ik nou vertel over de hel aan de randen van Europa of over kleine projecten in Nederland, er klinkt vaak: ik wist dit niet. Niet dat dit gaande is. En niet hoe groot de problemen zijn. Maar ook niet hoeveel mensen zich dat aantrekken en iets gaan doen.

Het is een soort oefenen in de kunst van niet moedeloos worden. Want moedeloos leidt tot hulpeloos tot apathie.

Waar haal jij je hoop vandaan en wat moeten we doen om de hoop vast te houden? Die vraag krijg ik steeds vaker en het lijkt met de week prangender te worden.

Er is geen standaard antwoord. Maar er zijn wel dingen waarvan ik geleerd heb dat ze helpen.

1. Kijk naar wat er wél gebeurt. Al die mensen die gaan doen.Waar dan ook, hoe dan ook. Het zijn er echt zo ontzettend veel!

2. Draag financieel bij aan initiatieven op plekken waar nu nood is. Nu is het moment. Geef aan de laatste clubs in Gaza, geef aan organisaties die menselijkheid proberen te bewaren in de hel langs de randen van Europa, steun het kleine buurt initiatief dat mensen helpt die door niemand worden gezien.etc. En vertrouw ze.

3. Verdrink niet in uitzoomen naar grote onoplosbare systemische problemen waarvan je het gevoel hebt dat je er niks aan kan doen. Kijk naar nu, nu kun je iets doen, heel klein of misschien toch groot. Het mag in kleine stappen. Dat is altijd meer dan niets.

4. Laat je informeren. Ook als je het nieuws niet meer aan kunt zien. Al is het maar op één onderwerp dat het dichtst aan je hart ligt.

5. Sluit je aan bij de mensen die al iets doen. Dat voelt veel minder alleen. Er zijn zoveel mensen die al begonnen zijn, overal zijn mensen nodig. Zelfs als je weinig tijd hebt, er is altijd wel iets dat je kunt doen

6. Teken petities, loop morgen mee met de Rode lijn in Den Haag en volgende week met de Straat op! in Amsterdam. En al verandert het niet morgen de toestand in de wereld, het verandert wel je moed en je hoop, je bent niet alleen en we laten mensen zien dat het ons wel degelijk kan schelen. Morele steun is soms nog belangrijker dan financiele. Bij beide demonstraties zijn mensen van Haella, wil je niet in je uppie lopen, laat even weten dan maken we een verzamelpunt.

7. Zorg voor elkaar en voor jezelf. Deel je verdriet en frustratie en deel je hoop. Telkens weer. Je bent niet alleen, echt niet.

De rode draad in de gesprekken van de afgelopen dagen is het ongezien blijven van problemen. Munir vertelt over Sudan, waar hij vandaan komt en waar hij met hulp van vrienden en familie een grassroots organisatie is gestart die hulp biedt aan mensen in Noord Dafur. Hij werkt nu hier in het kamp als coordinator bij een NGO. Ooit kwam hij als vluchteling aan. “Ik heb me altijd publiekelijk uitgesproken, daarom moest ik vluchten. En hoewel ik op mijn zesde , bij het begin van de burgeroorlog, zag hoe voor mijn ogen mensen werden vermoord en vrouwen werden verkracht, en hoe ik altijd door mijn afkomst heb gevoeld als minderwaardig te worden gezien, toch bloedt mijn hart voor de mensen in Sudan, en zeker in Darfur. Meer dan 20 miljoen mensen in kampen. Ik ben nu hier, kan niet terug, maar wil wel iets doen daar. Noodhulp, maar vooral mensen, vrouwen vooral, de kans geven een vak te leren.”

De noodzaak om mensen een vak te leren wordt hier vaak genoemd. Diverse initiatieven zijn ontplooid, maar lang niet genoeg. De situatie wordt ook steeds ingewikkelder. Waar Lesbos vooral wordt gezien als een grenslocatie waar mensen van weg moeten, is de vraag waarheen dan? steeds moeilijker te beantwoorden.

Het beleid gericht op het uit alle macht weren van vluchtelingen is niet alleen moreel verwerpelijk het is ook niet slim. Net zoals in Nederland is ook hier behoefte aan mensen die kunnen werken. Hier op het eiland in de horeca, en de olijfteelt. Maar met een overheid die op het vlak van training niks onderneemt en de organisaties hier die steeds moeilijker aan geld komen, is dat moeilijk. Maar, ideeen zijn er genoeg! Van barista opleidingen tot de artiest wakker maken in grote en kleine mensen.

Maar er gebeuren ook minder fraaie zaken. Vluchtelingen die worden ingehuurd om tegen een schandalig klein bedrag mee te bouwen aan het nieuwe kamp. Door een inmiddels afgetreden minister is dat kamp overig als detentie kamp aangeduid. Wanneer het open gaat, wat het nu precies is, niemand die het weet, het ligt ver van de bewoonde wereld en welke consequenties het heeft voor de NGO’s die nu in het kamp werken ook niet.

Wat ik hier zie, hoor, meemaak, sterkt me eens te meer in de gedachte dat we niet bij de pakken neer moet zitten om Trump. Vance, Musk, Faber, Wilders, Klever, om uitspraken en wanbeleid. Het is aan ons om op welke manier dan ook een tegengeluid te laten horen. Net als Munir, en net als zoveel mensen hier en overal ter wereld. Remco Campert zei dat toch mooi:

Verzet begint niet met grote woorden
Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden

zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in zijn kop krijgt

zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud

zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die een sigaret aansteekt

zoals liefde met een blik
een aanraking iets wat je opvalt in een stem

jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet

en dan die vraag aan een ander stellen.

Munir Bassi

Eigenlijk zou ik die zin ergens met grote letters op willen schilderen. Want daar gaat het om. De essentie van wat mensen hier zoeken, waarom ze een zee oversteken, door onveilige landen trekken.

Ontberingen doorstaan die onvoorstelbaar gruwelijk zijn. Ik leerde vandaag een nieuw woord: scar mapping, een overzicht van alle littekens en andere tekenen van foltering/ mishandeling. Omdat mensen die niet mogen laten zien tijden het interview hebben ze foto’s of een overzicht nodig van hun verwondingen. Ook dat is de onzichtbare werkelijkheid hier.

Welk woord geef je aan zoiets? “Dark” zegt een van de Fenix collegae. De aardige jongen uit West Afrika heeft een doorverwijzing nodig van Fenix om zo’n mapping te laten maken. Weer zo’n moment dat het abnormale, dat wat niet zou moeten bestaan “normaal” wordt. Het versterkt hun dossier.

Even later komt een lange aardige man op ons toelopen. Hij trilt. Zijn adem zit hoog, tranen dichtbij. Maar ik heb nog bijna nooit iemand gezien die zo ongelofelijk opgelucht is, hij kan de zon aansteken met zijn vreugde. “I don’t know what to say” hij is even stil terwijl hij probeert te kalmeren maar het is te groot en overweldigend. “I am so so happy” We kijken naar hem. Overdonderd, ook door het even voelen hoeveel spanning dit proces hier geeft en hoeveel opluchting. Als het ventiel van de snelkookpan.Hij lacht, je kunt zijn opluchting aanraken.

Fenix heeft deze man, ook uit West Afrika gekomen,helemaal over land, ( kijk even op de kaart door welke landen je dan moet en wat dat betekent, zeker voor deze meneer uit een zgn “vulnerable”groep) geholpen met zijn procedure. Het is zo belangrijk dat mensen zo gedetailleerd mogelijk zijn. Wat is er aan de hand in land van herkomst, waarom zijn ze gevlucht, hebben er bewijsstukken van? Fenix bereidt mensen voor. Zeker voor mensen uit zogenaamde veilige landen maar wel komend uit hele onvelige situaties is die voorbereiding cruciaal. Hij kan niet ophouden iedereen te bedanken Het vraagt eigenlijk om een feestje, maar dat kan niet, dus ga ik op zoek naar de rol met koekjes.

’s Middags kom ik hem tegen in Mitilini. Hij heeft een bril op en loopt met nieuwe energie door de straat. Ik herken hem bijna niet. Hij houdt me staande. Vertelt aan zijn vriend dat Fenix hem geholpen heeft. Bedankt nog een keer (voor de duidelijkheid, ik heb niks gedaan, dit is het werk van de indrukwekkende staf van Fenix) en zegt nog een keer hoe blij hij is. “Wat ga je nu doen?” vraag ik “Als je je paspoort hebt (dat duurt nog een poosje) , hij kijkt me aan “I am safe now, that is all that matters!”

Als je in een gesprek zit over vluchtelingen. Over migratie. Neem dit dan mee. Dat wat we allemaal ten diepste willen en nodig hebben is veilig zijn. Veilig in onszelf, in relaties en in het land waar je woont. Zo simpel is het. En zo groot. De meneer danst bijna de straat uit. Alle ontberingen vallen even weg. “I am safe now, that is all that matters”

Het is een soort les in nederigheid. Het kamp op Lesbos ligt pal aan zee en het is vandaag ijs en ijs koud met kille regen, alles doorzevende wind. Mensen op slippers en in jassen die niet berekend zijn op dit soort ijzige kou. Maar meer nog is het het realiseren waar deze mensen allemaal doorheen moeten. Wachten, een gesprek, weer wachten.

Hoe moeilijk kan het zijn zou je je kunnen afvragen maar de man uit Afghanistan met klein meisje op zijn arm, de moeder met de pasgeboren baby, de man met intens blauwe ogen uit Syrië zijn hier allemaal gekomen in de hoop op beter. En dat is hier niet. En het gegeven dat dat er straks voor de meeste mensen ook niet is, is echt emotionele hersengymnastiek voor iedereen hier.

Wat me het meest treft vandaag is de realisering hoe het onmogelijke aan abstractie wordt gevraagd van mensen bij het vertellen van hun verhaal aan het begin van hun procedure. Consistent en met details, als een soort gruwel porno. Hoe akeliger hoe beter. In de wetenschap dat hoe akeliger een ervaring is hoe moeilijker het is om te vertellen zitten ze al in een soort catch 22 voor ze begonnen zijn. En die man met blauwe ogen heeft hoop maar zijn verhaal is waarschijnlijk niet akelig genoeg, alle procedures uit zijn land staat on hold en je zag hem afdwalen tijdens het gesprek. En dat is zo logisch.

En wat ik de wereld het liefst toe zou willen roepen is dat het allemaal aardige mensen zijn, die je overal tegen zou kunnen komen, die je buren zouden kunnen zijn. Die lachen of totaal verdrietig weglopen. Die verloren in een systeem hun dromen zien vervliegen. En het is vandaag zo gruwelijk koud.

Gelukkig zijn er dan mensen als Aron die me toevertrouwt waar hij zijn hoop vandaan haalt en die vriendelijk en duidelijk is over wat Fenix wel en niet kan bieden. Dat is zo belangrijk. En Lily die met liefde en aandacht de hele uitleg geeft over de procedure. Bij beide voel je dat wat de wereld zo nodig heeft: liefde voor mensen. Zo simpel is het denk ik echt.

Het liefst zou ik een aantal mensen hier naar toe slepen en zeggen: kijk, kijk eens heel goed. Zo doe je dat, de wereld een veilige plek maken voor iedereen. Hier bij Fenix doen ze dat. Een glimp van de zon door een donker wolkendek heen.

Hierbij een eerste filmpje met Aron, ook uit Nederland, die heel in het kort uitlegt wat Fenix in het kamp doet. Fenix doet nog veel meer. Er zullen nog meer filmpjes volgen.

Fenix – Humanitarian Legal Aid Lily Davies Aron Bosman Maaike Vledder (she/her) Haella Stichting

Deze teksten komen uit interviews voor asiel met mensen die zijn gearriveerd op Lesbos. De werkelijkheid is, zo blijkt, soms (veel) wranger dan je kunt bedenken.

Dat geldt ook voor het nieuws van vandaag over het (mogelijk) opheffen van Usaid. Afgezien van de ramp die dit is voor veel organisaties wereldwijd is het ook een groot alarmerend signaal. Nog luider klinkt het geluid van ontmenselijking van wie niet in een bevoorrecht kader past. Ik krijg het daar koud van, zelfs hier in de barmhartige lente zon die uitbundig boven het eiland schijnt.

Je kunt er cynisch van worden, of verdrietig. En je kunt kijken naar de mensen die er toch uit alle macht iets aan proberen te doen. Hier de moedige mensen van Fenix, in Nederland al die kleine initiatieven voor wie overal buiten valt , de partners in Oeganda en al die andere landen.

Meer dan ooit tevoren is het goed maar zeker ook noodzakelijk te weten en te voelen dat er een brede beweging is die nee zegt tegen deze geluiden, deze manieren van met elkaar omgaan.

En dat we allemaal iets kunnen doen om de opgang hiervan te stoppen. Al is het nog zo klein. Het maakt uit. Of je geld geeft, toch iets zegt terwijl je dat eigenlijk niet durft, ergens iets doet voor een ander, ook als je die niet kent, het maakt niet uit. Maar het is noodzakelijk. Meer dan ooit.

De afgelopen weken heb ik veel vragen gekregen over hoe mensen in Nederland de mensen hier in het kamp op Lesbos of op andere plaatsen aan de buitengrenzen van Europa kunnen helpen.

Wat vooral zou helpen is als het narratief dat alle mensen die hier en op andere plekken aankomen criminelen zijn of gelukszoekers, wat blijkbaar ook een soort negatief iets is?, tegengesproken en veranderd wordt. Zodat het werk van alle organisaties hier gewoon niet meer nodig is

Een blik op de zee hier en het kamp is genoeg om te beseffen dat niemand zo maar even voor de leuk deze reis onderneemt.

De verhalen in Nederland, maar ook gevoed door Trump en andere mensen met macht moeten tegengesproken worden, uit alle macht.

Maar dat zal dit hier allemaal morgen niet veranderen. En vooral: er zijn ook dringend dingen te doen in het hier en nu. We moeten ook gewoon doen wat goed en nodig is vandaag.

Haella steunt 25 projecten aan de buitengrenzen van Europa. Allemaal kleinschalige projecten die precies dat doen wat heel dichtbij mensen en heel nodig is. Van juridische hulp tot EHBO, van een soort wereldhuis tot zorgen voor eten en kleren. Dit werk wordt veelal gedaan door vrijwilligers en een minimum aan vaste krachten met een beperkt salaris. In de komende weken stel ik er een aantal voor.

Wil je financieel aan hun werk bijdragen, dat kan op verschillende manieren.

1. Een algemene bijdrage aan de partners van Haella aan de randen van Europa.

2. Een bijdrage aan specifiek project.
Zie voor alle partners : https://lnkd.in/eXfnKGt8

3. Wil je een aansprekende actie doen in je eigen omgeving, hieronder de uitleg hoe je met één euro al een verschil kan maken in het leven van mensen hier in het kamp op Lesbos. Fenix doet, net als de anderen, echt ongelofelijk belangrijk werk.

In alle gevallen geldt:
Wij berekenen geen kosten, de bijdragen gaan in zijn geheel naar de partners.


Terwijl ik dit schrijf op mijn balkon met uitzicht over Mitilini streelt de zon de stad wakker. Twee werelden onder dezelfde zon, de ene een soort paradijs van zon, eenvoud, vriendelijkheid en vertraging. De andere een schamel en voor Europa zeer beschamend punt in een onzekere gevaarlijke reis naar veiligheid.

Overmaken kan naar
NL40ABNA0138983186
T.n.v. Haella Stichting
ovv van:
Randen van Europa
of
naam project
of
tolken voor Fenix

“Je kunt dit beleid alleen maar voeren als je mensen ontmenselijkt”. In één enkele zin vat Aron de realiteit samen. Niet alleen van het kamp op Lesbos maar ook van wat mensen overkomt op de weg ernaar toe en hun leven daarna. In een wereld van “het zijn allemaal criminelen”  en “applaus voor het strengste asielbeleid ooit”. In de schrijnende realiteit van een kamp op een eiland met zoveel kinderen, kapot sanitair en mensen opgepropt in soorten tenten/boxen. In een weten van leven van mensen met achter hen een weg van vaak gruwelijke redenen waarom ze gevlucht zijn, traumatiserende ervaringen onderweg (inclusief verkrachting door de politie en ander geweld) en een levensgevaarlijke boottocht. En voor hen ligt een continent dat hen niet meer ziet als mensen.

Aron, 25 en mensenrechtenadvocaat in opleiding, en ik lopen in de regen door het kamp. Aron groet mensen steeds vriendelijk, steeds een echt contact. Mens tot mens.  Eindeloze rijen witte soort van huisjes en grote tenten waarvan er één is omgebouwd tot losse units. Aan de hoeveelheid slippers voor de deuren kun je zien hoeveel mensen in kleine ruimtes proberen te leven.

Ik heb al zoveel ellende gezien in deze wereld, het went nooit. Vooral ook omdat hier zo duidelijk is dat het de wens is van politici en anderen om deze mensen geen eerlijke kans te bieden. Ze mogen verdrinken in de zee of omkomen in de woestijn of doodgeslagen  worden onderweg. Als wij er maar geen last van hebben.  Als wij maar de berichten kunnen lezen die bijna met achteloosheid vermelden dat Frontex zo succesvol is, dat “ze niet meer komen” en dan een halve zin over mensenrechten. Voorbijgaand aan de realiteit van verdrinken, push backs, marteling. Voorbijgaand aan de uitspraak van het Europese hof, voor de rechten  van de mens dat er systematisch push backs plaatsvinden en dat dat niet mag! https://lnkd.in/enqcgpDB

Wat ik moeilijk vind: In allerlei andere landen met vreselijke dingen was er meestal nog wel hoop  was, als in “als de oorlog voorbij is dan…”, “Nu we dit aan het doen zijn, dan..” Maar in deze context is dat uitzicht er niet. Deze mensen als jij en ik,  zitten nu hier en dromen van verder, maar wij weten maar al te goed wat hen daar wacht.

Dus is alles wat je hier doet dan cosmetisch? Nee! Want het moet! Omdat het onmenselijk is om het niet te doen, want anders lever je mensen totaal uit aan de griezels en machtsfanaten. Maar niemand heeft de toverstok waarmee alle mensen  op deze wereld eindelijk leren dat iedereen een mens is. Veel ingewikkelder is het niet. Dat vind ik iedere keer weer de meest schokkende constatering.

Er is zoveel te vertellen.. zoveel te doen.  Dat komt allemaal.
Voor nu : vergeet nooit : waar iemand ook vandaan komt, hoe anders hij of zij ook is, ten diepste zijn we allemaal gelijk. En zoeken allemaal geluk. En echt, er bestaat geen regel dat de een daar meer recht op heeft dan de ander. Nooit.

Bij het horen van Lesbos hebben mensen verschillende associaties. Een prachtig vakantie eiland! Het is één groot vluchtelingen kamp! Of de plek van dichter Sappho.

Lesvos is een prachtig eiland, waar vriendelijkheid, traagheid en eenvoud het ritme bepalen. Een plek waar je jezelf kunt vinden, waar je wordt omringd door vergezichten en met je gezicht in de zon gewoon gelukkig kan zijn.

Het is ook een plek van bijna permanente aardbevingen die je meestal niet voelt, maar soms wel. Mijn bed en ramen begonnen opeens te schudden vorige week. Een lange beving met een kracht van 5.1. Ook voor hier ongewoon. Advies: onder een tafel gaan zitten. Gelukkig heeft mijn minihuisje op het dak van een ander huis, een tafel .

En de plek van één heel groot vluchtelingenkamp. Nu rond de 4000 mensen in tenten en zeecontainers. In April vorig jaar waren het nog 1000 mensen. Toen na de aardbeving noodweer losbarstte kon ik maar aan één ding denken, hoe zou het daar zijn?

Ik ben hier op bezoek bij Fenix, waar ik een aantal weken ga meelopen als vrijwilliger in het kamp, het een en ander ga doen rondom verhalen en films en zoeken naar manieren om mensen in Nederland dichter bij de verschrikkelijke manieren waarop we als Europa met mensen op zoek naar veiligheid omgaan te betrekken en de dappere organisaties te ondersteunen die hier het verschil maken.

Fenix – Humanitarian Legal Aid is een pracht organisatie. Vanuit een diep gevoelde missie dat vluchtelingen niet benaderd moeten worden als zieligerds en helemaal niet als criminelen, maar als mensen als jij en ik met recht op een waardig bestaan, bieden zij op allerlei manieren hulp aan mensen om geïnformeerd het proces van asiel aanvragen in te gaan en de enorme berg obstakels die hierbij voor mensen worden opgeworpen te overkomen. De verhalen zijn tergend en ten hemel schreiend.

Wat me het diepste trof is de extra problemen voor mensen die getraumatiseerd zijn, wat meestal betekent dat je over wat je overkomen is niet kan of durft te praten omdat dat voelt alsof je uit elkaar valt. Maar in de procedure moet dat juist wel.Opeens moet dat op tafel, omdat die ervaringen juist vaak de grond zijn voor een toekenning. Voor iedereen, maar zeker ook voor lgbti mensen ontzettend moeilijk. Als je een levenlang over iets, en zeker je geaardheid, gezwegen hebt, heb je er vaak ook geen taal voor. En dan opeens in een ondervraging juist daarover te moeten praten is in mijn ogen niets minder dan mentale marteling.

Morgen ga ik met Aron van Fenix mee naar het kamp. Het wordt balanceren wat ik wel en niet mag vertellen (daar gelden in het kamp strenge regels voor) en foto’s maken mag ook niet.

Vanmorgen sprak ik uitgebreid met Maaike, de coördinator van Fenix. Zo dapper, jong en bevlogen, samen met haar team.

Het is voor mij een enorm voorrecht om hier te zijn. En ik hoop dat ik in een heel andere functie dan normaal iets, al is het nog zo klein, bij te kunnen dragen dat een verschil maakt.

Bijdragen? zie hieronder

fenixaid.org