Ik wilde vannacht een post schrijven dat grenzen dicht gelijk staat aan moord. Wat ook zo is, al is het een ongemakkelijke waarheid. Dat grenzen dicht het verlies is van elke humaniteit. Dat grenzen dicht onmenselijk is. Maar het hoeft niet meer. Niet vandaag.

Moge de komende maanden de roep om humaniteit en rechten zo hard klinken dat geen partij zich meer op deze manier uit spreekt en beweert dat de problemen in Nederland de schuld zijn van een handjevol mensen op de vlucht voor oorlog en geweld. Want dat zijn die asielzoekers. Nog geen 40.000 per jaar. Zij zijn niet schuldig. De mensen die hen de schuld geven wel, aan zondebokken zoeken, aan weglopen voor echte problemen, aan propageren dat wij beter zijn, meer rechten hebben, omdat we toevallig hier geboren zijn.

Sinds ik terug ben uit Lesbos heb ik veel mensen gesproken en ook toegesproken op diverse bijeenkomsten. Ik vind dat belangrijk en ook fijn om verhalen te vertellen en wat ik zie te delen.

Wat ik dan vaak zie is de grote moedeloosheid en het verdriet van mensen over wat er gaande is. En of ik nou vertel over de hel aan de randen van Europa of over kleine projecten in Nederland, er klinkt vaak: ik wist dit niet. Niet dat dit gaande is. En niet hoe groot de problemen zijn. Maar ook niet hoeveel mensen zich dat aantrekken en iets gaan doen.

Het is een soort oefenen in de kunst van niet moedeloos worden. Want moedeloos leidt tot hulpeloos tot apathie.

Waar haal jij je hoop vandaan en wat moeten we doen om de hoop vast te houden? Die vraag krijg ik steeds vaker en het lijkt met de week prangender te worden.

Er is geen standaard antwoord. Maar er zijn wel dingen waarvan ik geleerd heb dat ze helpen.

1. Kijk naar wat er wél gebeurt. Al die mensen die gaan doen.Waar dan ook, hoe dan ook. Het zijn er echt zo ontzettend veel!

2. Draag financieel bij aan initiatieven op plekken waar nu nood is. Nu is het moment. Geef aan de laatste clubs in Gaza, geef aan organisaties die menselijkheid proberen te bewaren in de hel langs de randen van Europa, steun het kleine buurt initiatief dat mensen helpt die door niemand worden gezien.etc. En vertrouw ze.

3. Verdrink niet in uitzoomen naar grote onoplosbare systemische problemen waarvan je het gevoel hebt dat je er niks aan kan doen. Kijk naar nu, nu kun je iets doen, heel klein of misschien toch groot. Het mag in kleine stappen. Dat is altijd meer dan niets.

4. Laat je informeren. Ook als je het nieuws niet meer aan kunt zien. Al is het maar op één onderwerp dat het dichtst aan je hart ligt.

5. Sluit je aan bij de mensen die al iets doen. Dat voelt veel minder alleen. Er zijn zoveel mensen die al begonnen zijn, overal zijn mensen nodig. Zelfs als je weinig tijd hebt, er is altijd wel iets dat je kunt doen

6. Teken petities, loop morgen mee met de Rode lijn in Den Haag en volgende week met de Straat op! in Amsterdam. En al verandert het niet morgen de toestand in de wereld, het verandert wel je moed en je hoop, je bent niet alleen en we laten mensen zien dat het ons wel degelijk kan schelen. Morele steun is soms nog belangrijker dan financiele. Bij beide demonstraties zijn mensen van Haella, wil je niet in je uppie lopen, laat even weten dan maken we een verzamelpunt.

7. Zorg voor elkaar en voor jezelf. Deel je verdriet en frustratie en deel je hoop. Telkens weer. Je bent niet alleen, echt niet.

Ah toe nou mevrouw Faber. Hou nou gewoon op met die verschrikkelijke onzin. En dan gaat het me niet om de lintjes als zodanig, maar om uw denken. “Wie tegen mijn beleid ingaat verdient geen waardering”. U zet de eerste stap op weg naar straf. Want dat is waar dit op neer komt.

Tien weken lang was ik in Griekenland. Zag verschillende kampen op Lesbos en Samos. Ontmoette mensen die er wonen. De omstandigheden zijn verschrikkelijk, en hoe nieuwer het kamp, hoe meer een gevangenis. Qua comfort is het allemaal niks. Vies, koud, opgepropt, nul privacy, politiegeweld, ratten en kakkerlakken. Een duidelijke boodschap: you are not welcome here.

Maar gelukkig zijn er heel veel mensen die zich daar daar tegen verzetten en die, met zijn allen, daar wat aan doen. Dappere mensen, die doen en dappere mensen die hun mond open doen.

Want even simpel gezegd:

• Er zijn pushbacks, ook met veel geweld. Dat kan ontkent worden door de Griekse regering, maar het bewijs is overweldigend
• Er wordt enorm veel geld uitgegeven aan de kampen maar dat komt er niet allemaal terecht. Duidelijk voorbeelden: vies, niet voedzaam en te weinig eten en de minimale maandelijkse uitkering wordt al sinds mei niet uitbetaald
• Kinderen horen niet achter prikkeldraad
• Baby’s horen in een veilige schone omgeving op te groeien, niet in een vies kamp
• Mensen die op de vlucht zijn na het doormaken van geweld horen beschermd te worden!
• Duizenden mensen in de gevangenis op verdenking van mensenhandel zonder bewijs, dat is onrecht!

Mevrouw Faber in grote letters één simpele boodschap: MENSEN OP DE VLUCHT ZIJN GEEN CRIMINELEN, WEL MENSEN ZOALS U EN IK.

Mensen die hen helpen, hier of daar, zijn geen beleidsbrekers, maar mensen met een normen en waarden stelsel dat hamert op rechtvaardigheid en medemenselijkheid.

Mevrouw Faber, kunt u ophouden met deze glijdende schaal naar het criminaliseren van wat voor het grootste deel van de Nederlanders, en veel meer dan u denkt!, essentieel is: hulp aan mensen in de knel. Ook als ze niet op u lijken..

Faber geeft geen goedkeuring voor lintjes COA-medewerkers – https://nos.nl/l/2561674