Bij het horen van Lesbos hebben mensen verschillende associaties. Een prachtig vakantie eiland! Het is één groot vluchtelingen kamp! Of de plek van dichter Sappho.
Lesvos is een prachtig eiland, waar vriendelijkheid, traagheid en eenvoud het ritme bepalen. Een plek waar je jezelf kunt vinden, waar je wordt omringd door vergezichten en met je gezicht in de zon gewoon gelukkig kan zijn.
Het is ook een plek van bijna permanente aardbevingen die je meestal niet voelt, maar soms wel. Mijn bed en ramen begonnen opeens te schudden vorige week. Een lange beving met een kracht van 5.1. Ook voor hier ongewoon. Advies: onder een tafel gaan zitten. Gelukkig heeft mijn minihuisje op het dak van een ander huis, een tafel .
En de plek van één heel groot vluchtelingenkamp. Nu rond de 4000 mensen in tenten en zeecontainers. In April vorig jaar waren het nog 1000 mensen. Toen na de aardbeving noodweer losbarstte kon ik maar aan één ding denken, hoe zou het daar zijn?
Ik ben hier op bezoek bij Fenix, waar ik een aantal weken ga meelopen als vrijwilliger in het kamp, het een en ander ga doen rondom verhalen en films en zoeken naar manieren om mensen in Nederland dichter bij de verschrikkelijke manieren waarop we als Europa met mensen op zoek naar veiligheid omgaan te betrekken en de dappere organisaties te ondersteunen die hier het verschil maken.
Fenix – Humanitarian Legal Aid is een pracht organisatie. Vanuit een diep gevoelde missie dat vluchtelingen niet benaderd moeten worden als zieligerds en helemaal niet als criminelen, maar als mensen als jij en ik met recht op een waardig bestaan, bieden zij op allerlei manieren hulp aan mensen om geïnformeerd het proces van asiel aanvragen in te gaan en de enorme berg obstakels die hierbij voor mensen worden opgeworpen te overkomen. De verhalen zijn tergend en ten hemel schreiend.
Wat me het diepste trof is de extra problemen voor mensen die getraumatiseerd zijn, wat meestal betekent dat je over wat je overkomen is niet kan of durft te praten omdat dat voelt alsof je uit elkaar valt. Maar in de procedure moet dat juist wel.Opeens moet dat op tafel, omdat die ervaringen juist vaak de grond zijn voor een toekenning. Voor iedereen, maar zeker ook voor lgbti mensen ontzettend moeilijk. Als je een levenlang over iets, en zeker je geaardheid, gezwegen hebt, heb je er vaak ook geen taal voor. En dan opeens in een ondervraging juist daarover te moeten praten is in mijn ogen niets minder dan mentale marteling.
Morgen ga ik met Aron van Fenix mee naar het kamp. Het wordt balanceren wat ik wel en niet mag vertellen (daar gelden in het kamp strenge regels voor) en foto’s maken mag ook niet.
Vanmorgen sprak ik uitgebreid met Maaike, de coördinator van Fenix. Zo dapper, jong en bevlogen, samen met haar team.
Het is voor mij een enorm voorrecht om hier te zijn. En ik hoop dat ik in een heel andere functie dan normaal iets, al is het nog zo klein, bij te kunnen dragen dat een verschil maakt.
Bijdragen? zie hieronder
fenixaid.org