Deze teksten komen uit interviews voor asiel met mensen die zijn gearriveerd op Lesbos. De werkelijkheid is, zo blijkt, soms (veel) wranger dan je kunt bedenken.
Dat geldt ook voor het nieuws van vandaag over het (mogelijk) opheffen van Usaid. Afgezien van de ramp die dit is voor veel organisaties wereldwijd is het ook een groot alarmerend signaal. Nog luider klinkt het geluid van ontmenselijking van wie niet in een bevoorrecht kader past. Ik krijg het daar koud van, zelfs hier in de barmhartige lente zon die uitbundig boven het eiland schijnt.
Je kunt er cynisch van worden, of verdrietig. En je kunt kijken naar de mensen die er toch uit alle macht iets aan proberen te doen. Hier de moedige mensen van Fenix, in Nederland al die kleine initiatieven voor wie overal buiten valt , de partners in Oeganda en al die andere landen.
Meer dan ooit tevoren is het goed maar zeker ook noodzakelijk te weten en te voelen dat er een brede beweging is die nee zegt tegen deze geluiden, deze manieren van met elkaar omgaan.
En dat we allemaal iets kunnen doen om de opgang hiervan te stoppen. Al is het nog zo klein. Het maakt uit. Of je geld geeft, toch iets zegt terwijl je dat eigenlijk niet durft, ergens iets doet voor een ander, ook als je die niet kent, het maakt niet uit. Maar het is noodzakelijk. Meer dan ooit.