“Je kunt dit beleid alleen maar voeren als je mensen ontmenselijkt”. In één enkele zin vat Aron de realiteit samen. Niet alleen van het kamp op Lesbos maar ook van wat mensen overkomt op de weg ernaar toe en hun leven daarna. In een wereld van “het zijn allemaal criminelen” en “applaus voor het strengste asielbeleid ooit”. In de schrijnende realiteit van een kamp op een eiland met zoveel kinderen, kapot sanitair en mensen opgepropt in soorten tenten/boxen. In een weten van leven van mensen met achter hen een weg van vaak gruwelijke redenen waarom ze gevlucht zijn, traumatiserende ervaringen onderweg (inclusief verkrachting door de politie en ander geweld) en een levensgevaarlijke boottocht. En voor hen ligt een continent dat hen niet meer ziet als mensen.
Aron, 25 en mensenrechtenadvocaat in opleiding, en ik lopen in de regen door het kamp. Aron groet mensen steeds vriendelijk, steeds een echt contact. Mens tot mens. Eindeloze rijen witte soort van huisjes en grote tenten waarvan er één is omgebouwd tot losse units. Aan de hoeveelheid slippers voor de deuren kun je zien hoeveel mensen in kleine ruimtes proberen te leven.
Ik heb al zoveel ellende gezien in deze wereld, het went nooit. Vooral ook omdat hier zo duidelijk is dat het de wens is van politici en anderen om deze mensen geen eerlijke kans te bieden. Ze mogen verdrinken in de zee of omkomen in de woestijn of doodgeslagen worden onderweg. Als wij er maar geen last van hebben. Als wij maar de berichten kunnen lezen die bijna met achteloosheid vermelden dat Frontex zo succesvol is, dat “ze niet meer komen” en dan een halve zin over mensenrechten. Voorbijgaand aan de realiteit van verdrinken, push backs, marteling. Voorbijgaand aan de uitspraak van het Europese hof, voor de rechten van de mens dat er systematisch push backs plaatsvinden en dat dat niet mag! https://lnkd.in/enqcgpDB
Wat ik moeilijk vind: In allerlei andere landen met vreselijke dingen was er meestal nog wel hoop was, als in “als de oorlog voorbij is dan…”, “Nu we dit aan het doen zijn, dan..” Maar in deze context is dat uitzicht er niet. Deze mensen als jij en ik, zitten nu hier en dromen van verder, maar wij weten maar al te goed wat hen daar wacht.
Dus is alles wat je hier doet dan cosmetisch? Nee! Want het moet! Omdat het onmenselijk is om het niet te doen, want anders lever je mensen totaal uit aan de griezels en machtsfanaten. Maar niemand heeft de toverstok waarmee alle mensen op deze wereld eindelijk leren dat iedereen een mens is. Veel ingewikkelder is het niet. Dat vind ik iedere keer weer de meest schokkende constatering.
Er is zoveel te vertellen.. zoveel te doen. Dat komt allemaal.
Voor nu : vergeet nooit : waar iemand ook vandaan komt, hoe anders hij of zij ook is, ten diepste zijn we allemaal gelijk. En zoeken allemaal geluk. En echt, er bestaat geen regel dat de een daar meer recht op heeft dan de ander. Nooit.