“Ieder jaar verdrinken er meer mensen bij het oversteken van het Kanaal. In 2024 net zo veel als in de zes jaar daarvoor samen”

We zijn in Calais. Een stad met 76.000 inwoners en 1200 politiemensen. Een stad waar iedere 48 uur een krankzinnige politie overmacht de plekken waar mensen slapen vernielt.
Pesten is dat. Kwaadaardig treiteren. Verontmenselijken. Rot op, ga weg.

Een stad waar iedereen zonder papieren dakloos is. Een stad waar mensen hoop verliezen.

Aan het eind van de middag staan we op een groot terrein. Er wordt gevoetbald. Twee jongens zitten naast de watertank, die net door de organisatie waarmee we hier zijn bij gevuld is, en wassen hun schoenen. Twee jongens kijken naar het voetballen. Aron trapt een balletje met Gabriel. Die is zo jong dat het pijn doet. Op het terrein staat een enorme keet, daarin staan tenten en slapen 400 mensen.

De was wappert aan het prikkeldraad. Een wrang beeld van hoop en wanhoop in één.

Alles wat je hier ziet is een gelaagde werkelijkheid. Dingen zien, weten wat je niet ziet, en waar je voelt dat als je je verplaatst in die jongen wiens ogen oplichten als hij met een veel te zachte bal voetbalt je dingen voelt die je helemaal niet wil voelen, te veel gehoord, gezien, meegemaakt. Nog zo jong, jonger dan mijn eigen jongens.

Het blijft raar, overdag in deze gekte rondlopen,  dat gaat best. Maar dan s avonds  in de hotelkamer daalt het besef in wat ik eigenlijk gezien heb.  En dan denk ik aan 95 amorele kamerleden en 1200 politiemannen die zinloos vernielen, en deze jongens die gewoon mens zijn net als jij en ik maar hier veroordeeld zijn tot leven tussen de troep, tot nergens welkom zijn.

Stel je eens voor hoe dat moet voelen.

De wereld is stuk. Ik kan het niet anders benoemen. Als we overal niks beters kunnen verzinnen dan mensen wegmeppen, boten lek steken, ja dat gebeurt hier ook, sterker nog hier mag dat (in shallow water), keihard iedere 48 uur hun spullen vernietigen, het is onmenselijk. En het wordt alleen maar erger.

Normaal zou ik nu een lofrede beginnen op de organisaties hier. En die verdienen dat ook, want  wat een lef en moed om hier tegen de klippen op mensen te voorzien van water, eten, electra, kleren, omdat ze dat anders NIET hebben.

Maar vandaag loopt walgelijke Nederlandse wetgeving parallel aan walgelijke Franse realiteit. Dat maakt onuitsprekelijk verdrietig.

Het is onaanvaardbaar.
Punt.

Lianne Engelkes Manou Zonderland 🌎🌍🌏 Aron Bosman Dirk Kome Bart Driessen Haella Stichting Fred Foundation

Ik wilde vannacht een post schrijven dat grenzen dicht gelijk staat aan moord. Wat ook zo is, al is het een ongemakkelijke waarheid. Dat grenzen dicht het verlies is van elke humaniteit. Dat grenzen dicht onmenselijk is. Maar het hoeft niet meer. Niet vandaag.

Moge de komende maanden de roep om humaniteit en rechten zo hard klinken dat geen partij zich meer op deze manier uit spreekt en beweert dat de problemen in Nederland de schuld zijn van een handjevol mensen op de vlucht voor oorlog en geweld. Want dat zijn die asielzoekers. Nog geen 40.000 per jaar. Zij zijn niet schuldig. De mensen die hen de schuld geven wel, aan zondebokken zoeken, aan weglopen voor echte problemen, aan propageren dat wij beter zijn, meer rechten hebben, omdat we toevallig hier geboren zijn.

Sinds ik terug ben uit Lesbos heb ik veel mensen gesproken en ook toegesproken op diverse bijeenkomsten. Ik vind dat belangrijk en ook fijn om verhalen te vertellen en wat ik zie te delen.

Wat ik dan vaak zie is de grote moedeloosheid en het verdriet van mensen over wat er gaande is. En of ik nou vertel over de hel aan de randen van Europa of over kleine projecten in Nederland, er klinkt vaak: ik wist dit niet. Niet dat dit gaande is. En niet hoe groot de problemen zijn. Maar ook niet hoeveel mensen zich dat aantrekken en iets gaan doen.

Het is een soort oefenen in de kunst van niet moedeloos worden. Want moedeloos leidt tot hulpeloos tot apathie.

Waar haal jij je hoop vandaan en wat moeten we doen om de hoop vast te houden? Die vraag krijg ik steeds vaker en het lijkt met de week prangender te worden.

Er is geen standaard antwoord. Maar er zijn wel dingen waarvan ik geleerd heb dat ze helpen.

1. Kijk naar wat er wél gebeurt. Al die mensen die gaan doen.Waar dan ook, hoe dan ook. Het zijn er echt zo ontzettend veel!

2. Draag financieel bij aan initiatieven op plekken waar nu nood is. Nu is het moment. Geef aan de laatste clubs in Gaza, geef aan organisaties die menselijkheid proberen te bewaren in de hel langs de randen van Europa, steun het kleine buurt initiatief dat mensen helpt die door niemand worden gezien.etc. En vertrouw ze.

3. Verdrink niet in uitzoomen naar grote onoplosbare systemische problemen waarvan je het gevoel hebt dat je er niks aan kan doen. Kijk naar nu, nu kun je iets doen, heel klein of misschien toch groot. Het mag in kleine stappen. Dat is altijd meer dan niets.

4. Laat je informeren. Ook als je het nieuws niet meer aan kunt zien. Al is het maar op één onderwerp dat het dichtst aan je hart ligt.

5. Sluit je aan bij de mensen die al iets doen. Dat voelt veel minder alleen. Er zijn zoveel mensen die al begonnen zijn, overal zijn mensen nodig. Zelfs als je weinig tijd hebt, er is altijd wel iets dat je kunt doen

6. Teken petities, loop morgen mee met de Rode lijn in Den Haag en volgende week met de Straat op! in Amsterdam. En al verandert het niet morgen de toestand in de wereld, het verandert wel je moed en je hoop, je bent niet alleen en we laten mensen zien dat het ons wel degelijk kan schelen. Morele steun is soms nog belangrijker dan financiele. Bij beide demonstraties zijn mensen van Haella, wil je niet in je uppie lopen, laat even weten dan maken we een verzamelpunt.

7. Zorg voor elkaar en voor jezelf. Deel je verdriet en frustratie en deel je hoop. Telkens weer. Je bent niet alleen, echt niet.

Ah toe nou mevrouw Faber. Hou nou gewoon op met die verschrikkelijke onzin. En dan gaat het me niet om de lintjes als zodanig, maar om uw denken. “Wie tegen mijn beleid ingaat verdient geen waardering”. U zet de eerste stap op weg naar straf. Want dat is waar dit op neer komt.

Tien weken lang was ik in Griekenland. Zag verschillende kampen op Lesbos en Samos. Ontmoette mensen die er wonen. De omstandigheden zijn verschrikkelijk, en hoe nieuwer het kamp, hoe meer een gevangenis. Qua comfort is het allemaal niks. Vies, koud, opgepropt, nul privacy, politiegeweld, ratten en kakkerlakken. Een duidelijke boodschap: you are not welcome here.

Maar gelukkig zijn er heel veel mensen die zich daar daar tegen verzetten en die, met zijn allen, daar wat aan doen. Dappere mensen, die doen en dappere mensen die hun mond open doen.

Want even simpel gezegd:

• Er zijn pushbacks, ook met veel geweld. Dat kan ontkent worden door de Griekse regering, maar het bewijs is overweldigend
• Er wordt enorm veel geld uitgegeven aan de kampen maar dat komt er niet allemaal terecht. Duidelijk voorbeelden: vies, niet voedzaam en te weinig eten en de minimale maandelijkse uitkering wordt al sinds mei niet uitbetaald
• Kinderen horen niet achter prikkeldraad
• Baby’s horen in een veilige schone omgeving op te groeien, niet in een vies kamp
• Mensen die op de vlucht zijn na het doormaken van geweld horen beschermd te worden!
• Duizenden mensen in de gevangenis op verdenking van mensenhandel zonder bewijs, dat is onrecht!

Mevrouw Faber in grote letters één simpele boodschap: MENSEN OP DE VLUCHT ZIJN GEEN CRIMINELEN, WEL MENSEN ZOALS U EN IK.

Mensen die hen helpen, hier of daar, zijn geen beleidsbrekers, maar mensen met een normen en waarden stelsel dat hamert op rechtvaardigheid en medemenselijkheid.

Mevrouw Faber, kunt u ophouden met deze glijdende schaal naar het criminaliseren van wat voor het grootste deel van de Nederlanders, en veel meer dan u denkt!, essentieel is: hulp aan mensen in de knel. Ook als ze niet op u lijken..

Faber geeft geen goedkeuring voor lintjes COA-medewerkers – https://nos.nl/l/2561674

Ik zag een man die zo blij was dat hij de zon kon aansteken. Hij mocht blijven, anders was hij vermoord.

Ik zag een gezin in paniek. Een fout in de procedure, beslissing negatief. Wat te doen? op Lesbos in beroep, met risico eiland nooit meer af te komen op een andere manier dan deportatie? Of naar Athene gaan met groot risico om op straat te belanden.

Ik zag een lieve piepkleine baby, ouders wachten op beslissing. Een baby… 

ik zag nog zoveel meer mensen. Met verhalen. Op zoek naar veiligheid. Die niets liever willen dan werken en een bestaan opbouwen. 

En onze ministerraad geeft intussen fiat aan strengste asielbeleid ooit. Luistert naar niemand, leest blijkbaar geen rapporten. 

En veroordeelt vele mensen daarmee tot pushbacks, geweld, marteling en sterven in een woestijn. Tot wachten en gezien worden als criminelen.

ik kijk over de Middellandse zee, de boot van de kustwacht vertrekt. En weet even niet waar ik het zoeken moet.

Gelukkig zijn er clubs als Fenix – Humanitarian Legal Aid en anderen die dat doen wat hoop geeft. Het goede, vandaag en morgen. Daar trek ik me aan op.

Maar beste ministerraad, willen jullie nu echt zo de geschiedenis in?

Ik zie niet zo goed. Dat is geen drama, dat even voorop. Het betekent vooral dat aan de randen en in het centrum van mijn gezichtsveld stukken ontbreken. Dat is soms wel onhandig. Als je tegen me zegt: kijk daar een vogel, mooi gebouw of wat dan ook heb ik iets meer info nodig dan “daar” en een handgebaar; ik klik tien keer op mijn muis en denk waarom doet hij het niet? om dan te bedenken: oh ja, er zal bovenaan een pop up scherm staan, ik vraag rustig om bestek hier in Griekenland omdat ik niet zie dat het naast me ligt, ik heb een hekel aan digitaal vergaderen, te veel getuur en ben erg goed in struikelen over obstakels die ik niet zie.

Boeiend er aan is dat hersenen die gaten opvullen. Ik denk dat ik alles zie, maar dat is niet waar.

Vanmorgen ging ik in het kamp dan ook languit omdat ik een grote steen niet had gezien. Niks aan de hand. Drie ontzettend lieve Afghaanse dames snelden toe en sloegen het kiezelgruis en zand van mijn kleren.

En ik dacht aan de politieke partijen die vandaag roepen het advies van de Raad van State over de asielwetten naast zich neer te leggen. Zij zien ook dingen niet. En hun hersens vullen blijkbaar ook de gaten op, maar ook niet goed. Die asielzoekers waar het over gaat , mevrouw Faber en politieke partijen, dat is de familie die we vanmorgen spraken uit Afghanistan, drie kleine kinderen en een papa en een mama, op de vlucht voor een regime waar niemand niemand in Nederland onder zou willen wonen. Het zijn de hoogzwangere moeder ook uit dat land, de man die iedere dag langskomt en hoopt dat zijn aanvraag eindelijk goed gekeurd is. Terwijl het hier zes graden is met ijskoude wind komt hij in alleen een trui langs. Zijn kindjes hebben warme kleren aan.
En drie Afghaanse vrouwen die zich ontfermen over een alleen reizend kind en die stralend dank je wel zeggen tegen ons als ze horen dat als het goed is de procedure goed af gaat lopen. (En voor alle duidelijkheid, ik doe nog niks he, ik loop mee, zet koffie, haal water en leer vooral veel )

Elke keer dat er gesproken wordt over strengste asielbeleid ooit gaat het nog minder over mensen, en nog meer over cijfers, die ook niet kloppen. Gaat het over ontbreken van moreel kader. Over niet zien én wel invullen. Over normaliseren van wat nooit normaal mag worden.

Het kamp hier, dat is geen kamp vol zieligerds en ook geen kamp vol criminelen. Het zijn duizenden mensen op zoek naar een betere toekomst, veiligheid voor henzelf en hun kinderen. 900 !! Gewone mensen, gevangen in een systeem waar ze geen enkele invloed op hebben.

Een heel eind verderop wordt een nieuw kamp gebouwd. Ver van de stad, volgens nieuwe strengere regels, met nog minder toegang voor hulporganisaties. Griekenland is de proeftuin van Europese maatregelen. Het kamp zoals het nu is, aan de zee is niks, maar het kan altijd nog erger. Dat is de wrange werkelijkheid.

Gelukkig zijn er de mensen van Fenix. Zij maken echt een verschil. Professioneel en lief, effectief en menselijk. Voor een groot deel vrijwilligers die gratis werken. Maar ze doen het met hart en ziel. En het is zo ontzettend nodig.

Meer over de politieke verdeeldheid rondom de asielwetten lees je in dit NOS-artikel.