vluchtelingenhelpers lesbos

De Kracht van Vriendelijkheid in een Verdeelde Wereld

Be kind.

Het bijzondere aan een sabbatical op Lesbos is dat het twee kanten heeft. Het leven op een eiland waar geen haast is, eenvoudig, de mensen vriendelijk. Het is vallen in een warm bad en bewegen van niemand kennen naar een kring van mensen die oprecht aardig zijn. Een weten dat je elkaar nodig hebt en/of aardig vindt dat niet bepaald wordt door allemaal agenda’s. Het is voor mij nu op mijn balkon zitten, het is eigenlijk net te koud, maar het is zo mooi en de zon is wel warm.

Er slaat een klok, er blaffen honden, katten zitten elkaar achterna, en hier en daar een brommertje. En dat adembenemende uitzicht. De boze buitenwereld van Trump en Musk, van een kiezen voor eigen land eerst, het lijkt allemaal ver weg.

Tegelijk is het dichterbij dan ooit. Op 4 kilometer afstand zitten 3500 mensen in een kamp. De afgelopen dagen was het daar niet te harden zo koud afgezien van alle andere problemen. Deels zichtbaar, deels onzichtbaar. Wanhoop die zich vertaalt in proberen zaken op te eisen, maar dat werkt niet. Zelfmutilatie. Verdriet. En daarnaast die mensen die proberen te helpen. Steeds meer realiseer ik me dat wat ze als doelstelling hebben net zo noodzakelijk is als dat wat misschien niet in de doelstelling staat maar ze wel doen. Be kind.

Ik heb het nu zo vaak zien gebeuren, mensen die gespannen naar de Fenix container komen en dan ontspannen lachen als ze vetrekken. Niet omdat ze dan opeens papieren en een paspooort hebben, maar omdat ze beter weten wat ze moeten doen en omdat er oprechte aandacht was.

In Nederland zijn veel mensen bang voor wat er in de wereld gebeurt. “Waar gaan we heen. Het gaat fout. Ik kan niets doen.” Ik krijg veel van dat soort reacties.

Ik denk dat we allemaal één ding kunnen, nee zelfs moeten : be kind. Zorg voor wie op je pad komt. Er komt er niemand, ga dan op zoek. Er zijn zoveel manieren om dat te doen.

Het verspreiden van vriendelijkheid is niet alleen goed voor de ander maar ook voor jezelf. Het is niet alleen goed voor die ene, maar ook voor de samenleving. Het is het antwoord op eigenbelang en egoisme, zelfs als die verpakt is in een soort niet onderbouwd algemeen belang,

Be kind.

Doe wat goed is vandaag op de manier die jou past.

We zijn geneigd de maatschappij op te delen in problemen van doelgroepen. Te abstaheren en te meten. Maar wat we nu allemaal het hardst nodig hebben is het gevoel dat we samen verspreiden waar we voor staan.

Be kind.

Kijk voorbij je eigen angst en zie wat er dan gebeurt. Hoe op het eerste gezicht boze mensen naar je lachen, die zweem van opluchting, die lachrimpels, die eerst wat onzeker maar dan toch ontstaan. Alleen dan hebben we een weerwoord op dat alles wat ons angst aanjaagt. Dan voeden we de tegenstroom die niet gestopt kan worden..

Be kind.

zonsondergang
Lesbos kamp

Nee, gewoon nee – Een pleidooi voor medemenselijkheid

Ik heb een hoop shit gezien op deze wereld. Oorlogen, droogtes, hongersnoden, uitbuiting en slavernij, geweld en onderdrukking. Dat heeft mijn geloof in de goedheid van mensen af en toe flink op de proef gesteld. Maar ik wil er (na een hoop geworstel) nooit aan dat het mensen echt niks kan schelen. Altijd weer mensen gezien die opstaan, die nee zeggen, en waar ik dan niet anders mee kan dan ja tegen dat nee zeggen.

Ik keek vanmorgen hier op Lesbos uit over de Middellandse zee. Het is ijskoud. Hele hoge schuimkoppen tonen hoe hard het waait. Gisteren zijn voor de kust van Samos zes mensen verdronken. Het is intens onrechtvaardig en verdrietig.

Mijn hoop haal ik eruit dat hier mensen zijn die dat ook vinden en er uit alle macht iets proberen aan te doen.

Maar de plannen van mw Klever in Nederland vandaag tot afbraak zonder enig blijk van relevante kennis, geweten of menselijkheid, daar word ik intens verdrietig, beetje wanhopig, van. Omdat ik de mensen voor me zie die daar de dupe van zullen zijn. En ik echt niet begrijp dat dit disrespect, overboord gooien van medemenselijkheid leidend is geworden.

Mevrouw Klever, u breekt niet alleen organisaties, kennis en mensen af maar u wijst de weg naar iets wat echt niet mag : een samenleving die het uiteindelijk niks kan schelen hoe het met “de ander” gaat. Waar basis normen zijn losgelaten en vervangen door hebzucht en als het ons maar goed gaat.

Nee, gewoon nee.

En laten we uit alle macht ja zeggen tegen al die mensen en organisaties die de moed, het lef, de kennis en de passie hebben om nee te zeggen.